اعمالش مانند ساير مردم است . حضرت داود از نيت و روحيه و حالت آن زن سؤال كرد . زن گفت من در تمام حالاتم و در پيش آمدهائى كه رخ ميدهد تسليم محض هستم و اگر خداوند متعال مرا از وضعى كه داشته‌ام به وضع ديگرى برساند و وضع و حالت اول را دگرگون سازد من نسبت به وضع دومى خوشحالتر از وضع اولى خود هستم . حضرت داود گفت تو داراى حسن ظن و بسيار خوشبين هستى نسبت به خدا و نيز روايت از عالم مينمايم كه فرمود . به خدا سوگند مؤمن بهر خير و خوبى دنيوى و اخروى كه نائل مىشود بر اثر حسن ظن به خداوند متعال و خوشبينى او نسبت به پروردگار و اميدش بخداى مهربان و خوش‌اخلاقى او با مردم و خوددارى از غيبت كردن مؤمنين است . و قسم بخداى متعال كه خداوند عزيز هيچ مؤمنى را پس از توبه و استغفار عذاب نخواهد كرد مگر اينكه او نسبت به خدا بدگمان باشد و اميدش از لطف الهى كم باشد و بد اخلاق بوده و از مؤمنين غيبت نمايد . به خدا سوگند اگر بندهء مؤمن داراى حسن ظن و اميدوار به خدا باشد خدا هم مطابق ظن و گمان او با او رفتار خواهد نمود . چون خداوند متعال كريم و بزرگوار است و شرم دارد از اينكه بر خلاف گمان و بر خلاف اميد بندهء خود عمل نمايد . بنا بر اين نسبت به خدا حسن ظن داشته و اميدوار باشيد كه خداوند فرموده الظَّانِّينَ بِاللَّهِ ظَنَّ السَّوْءِ عَلَيْهِمْ دائِرَةُ السَّوْءِ سوره فتح 6 خداوند عذاب مىكند منافقين را . . . كه نسبت به خدا گمان بد دارند و نتايج زيان بار اين بدگمانى بازگشت به آنان دارد . و روايت شده كه داود عليه السّلام در گفتگوى خود با خدا چنين گفته . پروردگارا آن كس كه تو را شناخته ولى نسبت به تو خوش‌گمان و اميدوار نباشد چنين كسى به تو ايمان نياورده است . و روايت شده كه در روز قيامت آخرين بنده‌اى كه دستور بردن به آتش دوزخ در حق او صادر مىشود . توجهى به خدا نموده و عرض مىكند خداوندا چنين گمانى نسبت به تو نداشتم خداوند ميفرمايد . گمان تو در حق من چه بود ؟ عرض مىكند گمان ميكردم كه گناهان مرا مىبخشى و در بهشت خود مرا سكونت ميدهى . خداوند متعال بملائكه و فرشتگان ميفرمايد . قسم بعزت و جلال و جود و كرم و بلندى مقام خودم كه اين بندهء من يك لحظه هم به من خوش گمان نبود و اگر يك لحظه اين خوش‌گمانى را داشت من او را با آتش نميرساندم . اى ملائكه من همين دروغش را بپذيريد و او را داخل بهشت نمائيد . سپس حضرت عالم فرمود . خداوند متعال ميفرمايد . هان مبادا كه اهل عمل تنها اتكاء و اعتمادشان بر اعمال خود باشد كه آنها هر چه كوشش كنند و در طول عمر خود متحمل رنج عبادت شوند با اين عبادات زياد حق عبادت مرا نميتوانند انجام دهند و با اين زحمات به آن كرامت و مقامى كه نزد من ميخواهند داشته باشند نميرسند و لكن بايد وثوق و اعتماد برحمت من داشته و اميدوار بفضل و لطف من باشند و به من خوش‌گمان بوده و بحسن ظنى كه به من دارند اطمينان و آرامش دل داشته باشند كه در